چه غریب ماندی ای دل
نه غمی نه غمگساری
نــه بــه انـتـظـــار یــاری
نــــه ز یـــار انـتــظــاری
غــم اگر بـه کـوه گـویـم
بــگـریــزد و بــریـــــــزد
کــه دگــر بــدیـن گــرانـی
نـتـوان کشیــد بــاری
سحرم کشیده خنجر که
چرا شبت نکشته‌ست
تــو بـکــش که تا نیفـتـد
دگـرم بـه شـب گـذاری
نه چنان شکسـت پشتـم
که دوبـاره سـر بـرآرم
منـم آن درخـت پیـری که
نـداشـت بـرگ و بـاری